Webmaster, 31 december 2009
Bolivia , El Alto 15°

Het Kan

HOLA!

De teugreis is een eenvoudig verhaal. Zitten of slapen Op het vliegveld snel naar de volgende gate lopen. Slapen of zitten, beetje eten, ontbijten naar de juiste gate lopen en vanaf Madrid de gene voor en naast mij wakker houden. (Lees: irriteren)
Hoewel Sibrich en ik geprobeerd hebben de turbulentie te negeren door gewoon idealistisch te blijven schaken (zo een piepklein schaakbordje met van die magneetpoppetjes), was de kortste vlucht van Madrid naar onze eigen koude hoofdstad gevoelsmatig de langste. Tjongejonge er kwam geen eind aan, tot Janne meedeelde dat ze de pier van Scheveningen zag……. Dit werd gevolgd door de pieeeeeeeeeeeeeeeeeeeeep van het vliegtuig dat het riempje ommoest…. De koffers waren er snel en gelukkig van iedereen. Dus de schuifdeur door en daar stond op iedereen wel iemand te wachten. Van de vader van Marieke zelfs een bloem, die mij vanaf de keukentafel tegemoet lacht.
Nou, dit was de terugreis…. Hieruit mag blijken dat er op de reis met mij niks fout gegaan is, dat klopt… Ik heb het geweldig gehad. Het laatste verhaal ging over de dag voor we naar El Alto vanuit La Paz vertrokken. Toen beschreef ik El Alto nog als een voorstad, maar mijn visie is daarop wel veranderd. Ik heb er zo goed als een week samen met Mark in mijn gastgezin geslapen en er is zelden zo goed voor mij/ons gezorgd. Victor en Julia (oprichters Irpanani) waren onze gastouders en het was er vaak erg gezellig. Humorvolle mensen die met geweldige manier werken voor hun (levens)doel, het groter maken en ontwikkelen van Irpanani.
Na twee dagen El Alto (wonen 1 miljoen mensen en het is er vlak….. midden in de Andes ligt een plateau en daar is in de jaren 60 El Alto gesticht) gingen we opbezoek bij de nieuwste locatie van Irpanani (er zijn er twee in twee verschillende wijken te El Alto).
Het gebouw voldeed aan de eisen en daarmee is alles gezegd. Eerder te klein dan te groot en het dak was/is lek, maar aan de werkjes die de kinderen lieten zien kan de missie er uitgevoerd worden. De missie van Irpanani is na mijn mening; zorgen dat kinderen vanaf vier jaar oud tot een jaar of 11, na schooltijd kunnen spelen of huiswerk maken.
Waarom dit in El Alto pas kan nadat Victor en Alejandro (andere oprichter Irpanani) Irpanai hebben opgericht is geen moeilijk, maar wel een triest verhaal.
Veel kinderen moeten thuis meehelpen om te zorgen voor jongeren broertjes en zusje zodat beide ouders kunnen werken, hierdoor hebben ze geen tijd voor huiswerk of zelf te spelen. Iets wat essentieel is voor lichamelijke en mentale ontwikkeling. Er is veel kinderarbeid in Bolivia, ze helpen vaak thuis mee in het huishoud…… op zich discutabel of dit kinderarbeid is, maar tijdens een lunch spraken we een jongetje van zeven jaar oud die met de hand de kleren wast, omdat zijn moeder moet werken. Deze vorm van armoede zie je op het eerste gezicht absoluut niet. De meeste straten betegeld, de kinderen gaan zo goed als allemaal naar school en de huizen van steen. Ik moest echt door de muren heen “leren” kijken om het echte Bolivia te zien. Dit ging al beter toen we bij kindjes van het opgangencentrum thuis mochten kijken. Vier kindjes leefde samen met hun moeder in een huis wat bestond uit twee slaapkamers. De grootste van de twee kleine slaapkamers figureerde ook als keuken. Twee twee persoonsbedden lieten zien dat de broers en zussen gewoon bij elkaar in bed liggen. Bizar en niet te begrijpen… of ja op zich wel te begrijpen. Voor meer ruimte of meer bedden is gewoon geen geld. Maar niet te begrijpen dat het gewoon is voor iedereen die in El Alto woont.
De dag erna bezochten we de andere locatie en hebben daar veel liedjes gezongen, begeleidt op gitaar door Roberto (één van de begeleiders van Irpanani en een bijzonder leuk en goed mensje). Kerstavond werd gezamenlijk gevierd, vooraf aan de uitgebreid maaltijd die zoals altijd bestond uit kip, rijst en aardappelen, hebben we het kerstgevoel (wat iedereen op haar/zijn eigen manier a.d.h.v. iets persoonlijks beschreef) gedeeld en verschillende liedjes gezongen. Na de maaltijd gingen we weer naar ons huis, want zo voelde het gast gezin het meest van de tijd wel.
Kerstochtend was een speciaal ontbijtje, terwijl de straten van El Alto in een bizar snel tempo gevuld werden door het water uit de hemel, zaten Mark en ik aan een ontbijtje met een Boliviaans kerstbrood. Zo zie je maar weer dat kerst veel meer is dan “eten tot je niet meer kan” of een stevige gourmet.
De kerstmis was gericht op kinderen, dit was ook de reden dat ik het erg leuk vond, maar drie uur is wel aan de veel te lange kant ! Toen kon De Grote Spellen Middag In Bolivia beginnen… Zaklopen, dansen, stoepkrijten, theaterspellen en koekhappen… het was er erg gezellig. Deze middagdag werd afgesloten met een paar potjes volleybal in een heuse sportzaal. Bolivia had inmiddels drie potjes voetbal kansloos verloren (op 3600 meter, op 4000 meter en op 4100 meter bleek Nederland toch elke keer weer een te zware tegenstander). Volleyballen is duidelijk besteed aan de Zuid-Amerikanen, veder heb ik geen commentaar op het feit dat wij kansloos weggespeeld zijn… De opmerking van Mark was in deze ook erg gepast “je moet niet denken, maar zeker weten. Ja!” (“sorry Mark, ik dacht dat deze bal net over het net zou gaan….”)
Deze avond werd in het Theologisch centrumpje in het lage La Paz gevierd, bij gebrek aan open winkels werd de maaltijd bij elkaar geïmproviseerd. Macaroni met wat asperges, ham en kerstbrood, normaal brood, boter, jam en een paar blikken tomatensaus. Ondanks dat Sibrich van iedereen het volle vertrouwen kreeg om de paar honderd gram deeg aan de kook te brengen en houden, was dit eens en nooit meer…. De Macaroni was veranderd in een soort onmogelijk eetbaar beton. Hoewel ik mijn vork er niet in kreeg heb ik toch twee keer opgeschept…. Ondanks dit was het een echte kerstavond, met een hoop gezelligheid en goede gesprekken tot vroeg in de morgen aan de keukentafel.
De tweede kerstdag was een dagje uit. Samen met alle medewerkers van Irpanani vertrokken we naar het titikakalakikalkititazoveel meer… een enorm meer. Ongeveer 150 kilometer van La Paz af en 20 kilometer hemelsbreed van Peru af. Na een goeie picknick en een nieuw groepswoord ontwikkeld te hebben (met dank aan Sibrich); “Pelotááá”. Vertokken we naar het gastgezin van mij en Mark om heerlijke pannenkoeken te bakken en uiteraard te eten.
De laatste dag ging als een gek voorbij, souvenirs kopen in La Paz en daar ook met Emmy en Mark een heerlijke chocolade taartje gegeten. Echt een heerlijk chocoladetaartje.
Bij Victor thuis was het afscheidfeest, na vele danspasjes, een paar slokjes bier, lokale drank en wijn begonnen de afscheidspeeches… In afscheid nemen ben ik totaal geen held en dat heb ik ook ongegeneerd in El Alto geëtaleerd (geen commentaar).
Hoewel de terugreis om 04.00 uur al zou beginnen, hebben Marieke/Johanna/Gabriëlle, Kristel, Sibrich, Mark en ik met ons gastgezin de bodems van alle aangebroken flessen opgezocht, dit eindige in een voor iedereen leuke laatste avond.
Toen begon de terugreis en is dit verhaaltje net als de wereld rond.
De reis was voor mij gevoel iets te kort, ik zie dit zelf niet negatief want dat zegt alles over hoe de groepssfeer was, de Bolivianen en hoe geweldig het gastgezin. De mensen die de organisatie van Irpanani (ja ik schrijf dit inderdaad elke keer anders) vormt, zorgt voor een grote verbetering voor de kinderen én gezinnen in El Alto.
De mensen die ik daar heb ontmoet zijn stuk voor stuk bijzonder. De werknemers die met een half salaris akkoord gaan, omdat er zo meer docenten kunnen werken. Alejandro die zo ongeveer zijn hele huis elke dag voor de kinderen beschikbaar stelt. Victor die een full-time baan heeft en daarnaast Irpanani steeds meer laat groeien en ontwikkelen. Daniël die twee studies tegelijk doet en zich daarnaast inzet als coördinator van de twee opvangcentra en pas 21 jaar is (wat ik ook ben, maar onze levens zijn op geen enkele manier te vergelijken).
Ik zie het als een groot voorrecht en onbetaalbare verrijking van mijn leven deze mensen ontmoet te hebben, zelfs bij hun te mogen wonen.
Ik kan echt nog hele pagina’s vol schrijven over hoe leuk en geweldig het allemaal was… en dat allemaal in het kader van “ik kan niet zo goed afscheid nemen”, maar dat s nu ook maar eens afgelopen.
Ik denk namelijk dat ik deze mensen ooit weer eens terug zie. De groep eind januari 2010 en de Bolivianen, hopelijk in een grote, warme, waterdichte speelzaal met veel kinderen en veel werknemers. Ik geloof dat Het Kan!

Veel groeten,
Thijs

Wil je Thijs in Bolivia bellen? Bel dan goedkoop via HalloBuitenland.nl